Dziecko w literaturze i sztuce

W okolicach Ongrodu znajduje się dwór zamieszkały przez panią Ewelinę Krzycką. Ma ona służącą - pannę Czernicką. Bogata dziedziczka angażuje się w działalność dobroczynną. W ubogiej chacie wiejskiej spotyka pięcioletnią dziewczynkę, która się jej niezmiernie podoba. Zabiera ją do siebie i adoptuje. Dziecko jest pieszczone i wychowywane w luksusie, otrzymuje drogie stroje, jest uczone przez Krzycką dobrych manier i języka francuskiego. Pani Ewelina zachwyca się dziewczynką. Po trzech latach pani zabiera małą Helę do Włoch. Po kilku miesiącach powracają. Panią Ewelinę Hela zaczyna nudzić i jest przez dziedziczkę coraz bardziej odpychana. Pani przyjmuje natomiast w swoim domu pewnego włoskiego muzyka okazuje mu coraz większą sympatię. Dziecko zostaje całkowicie odrzucone i przenosi się do garderoby, gdzie mieszka razem ze służącą. Pewnego razu Czernicka opowiada dziewczynce (w formie bajki) życie pani Eweliny.

        Niegdyś spotkała ona w ubogiej chacie inną dziewczynkę - wówczas piętnastoletnią - i zabrała ją do siebie. Pieściła ją i uczyła. Po dwóch latach dziewczynka (a była nią panna Czernicka) zaczęła pani brzydnąć, aż pewnego razu dziedziczka spotkała hrabiego, zainteresowała się nim, zaś dziewczynkę umieściła w swoje! garderobie i uczyniła z niej swoją służącą. Później pani dowiedziała się, że hrabia jest żonaty. Spowiednik odradził jej ten związek i zajął miejsce hrabiego. Działo się to w Paryżu. Niedługo jednak pani wyjechała z Paryża i przypadkiem zachwyciła się papugą Kupiła ją i pielęgnowała, ale później papuga znudziła ją i powędrowała do garderoby. Po papudze był piesek (Elf), który, gdy pani przyprowadziła Helę powędrował do garderoby.

Czytaj dalej

komentarze (5) | dodaj komentarz